U około 40 proc. kobiet podczas zawału serca częściej pojawiają się tzw. bóle zamostkowe związane z niedotlenieniem mięśnia sercowego (może je powodować m.in. nadmierny wysiłek fizyczny). Drętwienie kończyn. Do ataku serca może dojść nawet w nocy podczas snu. Część osób może odczuwać wówczas, że zaczynają im Rozpoczyna się najczęściej w młodym wieku (przed 35. rokiem życia), co w połączeniu z bardzo dużą nawrotowością objawów przyczynia się do poważnych, negatywnych konsekwencji we wszystkich aspektach życia chorego (funkcjonowanie społeczne, rodzinne, zawodowe, kondycja ekonomiczna, możliwość realizowania swojego potencjału U chorych w młodszym wieku najbardziej wskazane są blokery kanału wapniowego, inhibitory konwertazy angiotensyny oraz inhibitory receptora angiotensynowego. U osób w starszym wieku oraz podeszłym, leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od zastosowania leków moczopędnych. Leki należy zażywać codziennie, a leczenie trwa do końca życia. U osoby zdrowej norma ciał ketonowych we krwi nie powinna przekraczać 0,2 mmol/l. Podstawowym materiałem energetycznym dla komórek jest glukoza, jednak w okresie jej niedoboru energia czerpana jest z tłuszczów. W moczu i krwi człowieka są obecne 3 ciała ketonowe: kwas B-hydroksymasłowy, kwas acetooctowy, aceton. Nietrzymanie moczu to mimowolne częściowe lub całkowite opróżnianie pęcherza moczowego. Może być spowodowane zaburzeniami dróg moczowych lub chorobami układu nerwowego (brak kontroli nad odruchem opróżniania pęcherza). nietrzymanie moczu z nagłym parciem. Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest najczęstszym typem, a spowodowane jest Nowotwory atakują już 40-latków. Jak uniknąć raka w młodym wieku? Nowotwory stanowią zagrożenie dla coraz większej rzeszy młodych ludzi – donosi najnowsze badanie. Liczba zachorowań na raka rośnie, a nowotwory są coraz bardziej agresywne. Już dawno choroba nowotworowa przestała kojarzyć się głównie z seniorami. Żyła główna dolna to wielki pień zbiorczy, do którego uchodzą naczynia z brzucha, miednicy i kończyn dolnych. Naczynie to powstaje z połączenia obu żył biodrowych wspólnych. Podczas ciąży może dojść do ucisku na żyłę główną dolną, dlatego zapobiegawczo należy spać na lewym boku. Żyła główna dolna to duże naczynie Ewelina Stefanowicz. Kociewskie Centrum Zdrowia w Starogardzie Gdańskim. Mięśniaki macicy są łagodnymi zmianami nowotworowymi, zbudowanymi z komórek gładkich mięśnia macicy. Zmiany te są guzami kulistymi, zazwyczaj o zbitej konsystencji. Ich wielkość może być różna – od ziarna grochu do nawet kilkunastocentymetrowej zmiany Objawy wodonercza u kobiet w ciąży i dzieci. Zaburzenie objawia się zastojem moczu w nerce, która z czasem ulega jedno lub obustronnemu powiększeniu. Wodonercze może mieć cztery stopnie zaawansowania: łagodny, umiarkowany, zaawansowany i ciężki. Dwie pierwsze postaci przebiegają zwykle bez charakterystycznych objawów, a trzeciej i Ciąża zaśniadowa - objawy. Objawy ciąży zaśniadowej pojawiają się zwykle w okolicach czwartego tygodnia ciąży. Wówczas kobieta obserwuje: krwawienie z dróg rodnych, wzmożone wymioty lub mdłości, podwyższony poziom beta hCG. Wysokie stężenie beta HCG w pierwszym trymestrze ciąży budzi podejrzenie ciąży powikłanej zaśniadem, njfIK. Monika Michalak w wieku trzydziestu dziewięciu lat przeszła udar mózgu. W pełni świadoma kobieta, uwięziona w swoim bezwładnym ciele, mogła jedynie mrugać oczami. Jak czuła się po wybudzeniu ze śpiączki? – Byłam przerażona, wystraszona, ale szczęśliwa, że w ogóle żyję – mówiła. Jak funkcjonuje dzisiaj? Jakie są pierwsze sygnały udaru? Czy udar może wystąpić w młodym wieku? Jeszcze do niedawna uważano, że udar mózgu to schorzenie, które dotyczy tylko starszych osób, a tymczasem może wystąpić w dowolnym wieku. Rzeczywiście, choroby serca i choroby układu krążenia nasilają ryzyko występowania udaru czy zawału serca. Ogromne znaczenie ma również miażdżyca, która rozwija się latami i może przyczyniać się do odkładania blaszki miażdżycowej w ścianach naczynia krwionośnego. To powoduje zwężenie przepływu krwi, a z czasem może doprowadzić do całkowitego zablokowania naczynia lub tętnicy. Brak możliwości przepływu krwi prowadzi do udaru niedokrwiennego i jest stanem zagrażającym życiu. Udar mózgu może wystąpić nie tylko w wieku podeszłym, ale i u osób młodych. Co więcej, zdarza się nawet u dzieci, dlatego kluczowe znaczenie ma dbanie o zdrowie, stosowanie zbilansowanej diety i regularne uprawianie sportu. Objawy udaru u osób młodych są takie same jak u osób w wieku podeszłym i obejmują zaburzenia widzenia, rozmycie ostrości widzenia, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu serca, predyspozycje genetyczne. Zmniejszenie przepływu krwi jest bardzo groźne, może mu sprzyjać nie tylko nieodpowiedni tryb życia, ale także nadużywanie alkoholu. Czynniki ryzyka udaru mózgu Do niemodyfikowalnych czynników ryzyka należą uwarunkowania genetyczne. Na geny nie mamy wpływu, ale na nasz tryb życia i sposób odżywiania już tak, a możemy zrobić wiele, by zmniejszyć ryzyko pojawienia się chorób sercowych. Ważne jest przede wszystkim stosowanie zbilansowanego i zdrowego stylu życia. Wzbogacenie diety w zdrowe tłuszcze pochodzenia roślinnego, pestki, nasiona, warzywa i ryby, a wykluczenie z niej tłuszczów odzwierzęcych, fast foodów oraz produktów wysoko przetworzonych, może wspomóc nasze zdrowie i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia udaru oraz rozwoju chorób cywilizacyjnych. Ważne jest również wykluczenie używek. Palenie papierosów i nadużywanie alkoholu znacznie osłabiają układ nerwowy oraz pracę serca i mogą podwyższać ryzyko wystąpienia udaru. Czynnikiem podnoszącym to ryzyko jest takżeotyłość. Udar jako bezpośrednie zagrożenie dla życia Udar mózgu to wydarzenie, które stanowi zagrożenie dla życia. Najczęściej udar niedokrwienny występuje, gdy krew przepływa nieprawidłowo, nie docierając do części tkanki mózgowej. W takiej sytuacji tkanka ta obumiera, a stan pacjenta pogarsza się błyskawicznie. Udar mózgu może wystąpić także w sytuacji pęknięcia ściany w naczyniu krwionośnym, co powoduje wylew krwi do mózgu. Część mózgu wraz z otaczającymi tkankami obumiera, a dotknięte udarem obszary mózgu nie będą już funkcjonowały prawidłowo. Udar mózgu wymaga błyskawicznej reakcji, ponieważ szanse na uratowanie człowieka są niewielkie. Objawy są charakterystyczne, ale mogą różnić się w zależności od miejsca wystąpienia udaru. Pierwsze objawy udaru mózgu mogą dotyczyć zaburzeń mowy czy zaburzeń widzenia albo zaburzeń koordynacji, dlatego nigdy nie należy ich lekceważyć. Udar niedokrwienny a udar krwotoczny Wyróżnia się dwa rodzaje udarów: udar niedokrwienny – występuje, gdy nie dociera wystarczająca ilość krwi do mózgu. Jest to udar, który występuje najczęściej, a jego przyczyną często jest miażdżyca, choroba, która wywołana jest nieodpowiednim trybem życia, złym sposobem odżywiania i brakiem aktywności fizycznej, ale też częściowo czynnikami genetycznymi. W wyniku wysokiego poziomu cholesterolu w organizmie odkłada się cholesterol LDL. Tworzy on w tętnicach i w ścianach naczyń krwionośnych tzw. blaszkę miażdżycową, która powoduje ich zwężenie, utrudniając prawidłowy przepływ krwi. Jeśli choroba jest nieleczona, może doprowadzić do rozwoju wielu chorób układu krążenia i układu sercowo-naczyniowego, a także stać się przyczyną zatoru, zawału serca czy udaru mózgu udar krwotoczny – inaczej jest nazywany wylewem albo pęknięciem tętniaka mózgu. Następuje, gdy pęknie ściana tętnicy mózgu, co wywołuje nie tylko krwotok podpajęczynówkowy, ale również wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Tego rodzaju udar wywołuje rozległe uszkodzenie mózgu i najczęściej prowadzi do zgonu Udar krwotoczny Udar krwotoczny może powodować krwotok. Krwotok podpajęczynówkowy występuje, gdy krew przedostaje się do przestrzeni pomiędzy oponą miękką i oponą pajęczą, w której znajduje się płyn mózgowo-rdzeniowy. Krwotok śródmózgowy występuje, gdy pęka naczynie krwionośne, a krew wylewa się z uszkodzonego naczynia do układu komorowego lub do móżdżku. Krwotok śródmózgowy może wystąpić u osób, które cierpią na nadciśnienie tętnicze, które nie jest odpowiednio leczone. Udar niedokrwienny mózgu – skutki Udar niedokrwienny mózgu daje większe szanse na wyleczenie pacjenta. Zdarza się i tak, że tętnica samodzielnie się udrażnia i w takiej sytuacji mówi się, że nastąpił mikroudar. Udar mózgu jest bardzo poważną sprawą, która może doprowadzić do rozległej niepełnosprawności lub zakończyć się paraliżem jednej strony ciała. Pacjent po udarze może mieć problem z poruszaniem się, może też stracić pamięć. Może także doprowadzić do śmierci. Jak wynika z danych, około 25 procent pacjentów po przebytym udarze ma szanse wrócić do pełnosprawności. Kluczowy jest czas reakcji i to czy, pacjent w odpowiednim czasie uzyska pomoc medyczną. Udar niedokrwienny mózgu – rehabilitacja Rehabilitacja po udarze niedokrwiennym mózgu może znacznie poprawić stan pacjenta. Proces rehabilitacji musi jednak rozpocząć się natychmiast, od razu po przyjęciu do szpitala. Rehabilitacja może zmniejszyć powikłania i zwiększyć szanse na to, że pacjent będzie w stanie się poruszać czy mówić. Na czym polega? Przede wszystkim na pionizacji i fizjoterapii, która ma zapobiec odleżynom i utrzymać sprawność mięśni. Ważna jest także praca z logopedą, by zapobiec zaburzeniom mowy. Jakie objawy przepowiadają udar mózgu? Objawy przepowiadające udar mózgu to: problemy z mówieniem – osoba, która ma udar mózgu, mówi niewyraźnie i ma trudności z tym, żeby zrozumieć innych odrętwienie twarzy i osłabienie mięśni twarzy - twarz może być częściowo sparaliżowana, można też dostrzec opadanie kącika ust podwójne widzenie lub nagła ślepota problem z równowagą i utrata koordynacji wzrokowo-ruchowej silne zawroty głowy Pamiętaj! Jeśli zauważysz wyżej wymienione objawy u osoby ze swojego otoczenia, wezwij pogotowie. Jeśli masz wątpliwości dotyczące stanu zdrowia, również wezwij pomoc. W przypadku udaru mózgu każda minuta ma znaczenie i może zdecydować o życiu lub śmierci pacjenta. Osoby postronne mogą mieć problem, aby rozpoznać udar, dlatego zawsze należy się skonsultować! Sygnały alarmowe: problemy z mówieniem, wzrokiem i utrzymaniem równowagi Opisane wyżej objawy to tzw. sygnały alarmowe, które świadczą o tym, że dany człowiek właśnie doświadczył udaru mózgu. Osobom z zewnątrz może wydawać się, że taka osoba jest pod wpływem alkoholu lub środków odurzających – może wydawać bełkotliwe dźwięki, mówić niewyraźnie, zataczać się i mieć trudności z poruszaniem. Oprócz problemów z równowagą charakterystyczne są również problemy z koordynacją wzrokowo-ruchową. Jak rozpoznać udar mózgu? Udar mózgu wywołuje klasyczne objawy neurologiczne i fizyczne. O udarze może świadczyć nie tylko problem z mówieniem czy koordynacją, ale także drętwienie rąk czy drętwienie nóg czy nagłe problemy z krążeniem. Jeśli jesteśmy świadkami, że jakaś osoba w naszym otoczeniu doświadcza takich objawów, powinniśmy jak najszybciej wezwać pogotowie ratunkowe. Kluczowy jest czas, a liczy się każda minuta. Udar niedokrwienny mózgu – profilaktyka W zapobieganiu udaru mózgu kluczowe znaczenie ma profilaktyka. Należy nie tylko regularnie robić badania profilaktyczne i sprawdzać, jaki jest poziom cholesterolu w organizmie, ale przede wszystkim dbać o zdrowy i zbilansowany styl życia. Konieczne jest dbanie o dobrą dietę, w której wysoki udział mają kwasy tłuszczowe Omega-3 i zdrowe kwasy tłuszczowe. Warto jeść ryby, owoce morza, warzywa, owoce, a także pestki, nasiona, orzechy. Kluczowe jest również dbanie o aktywność fizyczną, regularne spacery, pozostawanie w ruchu. Warto uprawiać także jakiś sport, jakąś wybraną przez siebie dyscyplinę sportową. Dobre efekty przynosi nordic walking czy jogging, które pobudzają krążenie krwi i wspierają właściwe funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego. Udar – objawy Objawy, które powinny zaniepokoić to ból po jednej stronie twarzy, niewytłumaczalny ból po jednej stronie ciała, który dotyczy twarzy, ręki, nogi, klatki piersiowej, rozmazany obraz, niewyraźne lub podwójne widzenie, problemy z oddychaniem, mdłości i wymioty, zawroty głowy, brak koordynacji lub utrata równowagi, nagłe drętwienie lub mrowienie po jednej stronie ciała, porażenie jednej strony twarzy, nagły, ostry i niewyobrażalnie silny ból głowy (pojawia się przy udarze krwotocznym), problemy z mówieniem, problem z doborem odpowiednich słów i niewyraźna mowa, dezorientacja, ekstremalne zmęczenie. Udar – co robić? Jeżeli podejrzewamy udar u siebie lub u kogokolwiek z naszego otoczenia, powinniśmy niezwłocznie zadzwonić po pomoc. Uzyskanie natychmiastowej pomocy lekarskiej (w ciągu godziny) w przypadku wystąpienia wymienionych wyżej objawów udaru mózgu jest konieczne, aby ograniczyć lub zapobiec trwałemu uszkodzeniu mózgu lub śmierci. Jeżeli podejrzewasz, że ktoś ma udar: Poproś, żeby osoba się uśmiechnęła. Sprawdź, czy pojawiły się oznaki paraliżu po jednej stronie ciała (np. opadający jeden kącik ust). Poproś, żeby osoba podniosła obie ręce na wysokość klatki piersiowej. Sprawdź, czy jedna z nich nie opada. Poproś, żeby osoba powtórzy dowolne (ale dłuższe) zdanie. Sprawdź, czy nie wystąpiły problemy z mową. Jeżeli cokolwiek cię niepokoi lub wystąpiły objawy z listy powyżej, natychmiast wezwij pomoc. TIA – przemijający atak niedokrwienny Istnieje jeszcze coś takiego jak przemijający udar niedokrwienny (TIA). W takiej sytuacji może dojść do częściowego samoistnego wyzdrowienia, w takiej sytuacji objawy ustępują równie szybko jak się pojawiły, najczęściej w ciągu kilku minut. Nie wolno jednak tego lekceważyć tylko zgłosić się do szpitala, bo kilkanaście procent pacjentów jest zagrożonych wystąpieniem udaru niedokrwiennego w ciągu kilku dni. Konieczne jest wykonanie badań, które ocenią, jaki jest stan serca. Co to jest miniudar? Miniudar to może być przemijający atak niedokrwienny. Powstaje gdy przepływ krwi zostaje częściowo zaburzony, a jego objawy mogą szybko ustąpić. Jest to jednak sygnał od organizmu, że dzieje się coś złego i należy wykonać konieczne badania. Udar niedokrwienny mózgu – diagnostyka Przy podejrzeniu udaru niedokrwiennego konieczne jest wykonanie szczegółowych badań. Zaliczają się do nich tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, angiografia oraz MRI i badanie dopplerowskie sprawdzające przepływy krwi. Udar niedokrwienny mózgu – leczenie Leczenie udaru najczęściej polega na rehabilitacji, która odbywa się w specjalistycznych klinikach. Jest to jednak konieczne, jeśli pacjent ma wrócić do pełnej sprawności. Czytaj też:W Polsce co 6,5 minuty ktoś doznaje udaru mózgu. 5 czynników, które minimalizują ryzyko jego wystąpienia Zespół Aspergera jest zaburzeniem rozwojowym. Młodzi ludzie z zespołem Aspergera mają trudności z nawiązywaniem relacji społecznych z innymi, a ich zachowania i wzorce myślenia mogą być sztywne i powtarzalne. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera mogą rozmawiać z innymi i mogą dość dobrze radzić sobie w pracy szkolnej. Mają jednak problemy ze zrozumieniem sytuacji społecznych i subtelnych form komunikacji, takich jak język ciała, humor i sarkazm. . Mogą również dużo myśleć i mówić o jednym temacie lub zainteresowaniach lub chcieć wykonywać tylko niewielki zakres działań. Zainteresowania te mogą stać się obsesyjne i zakłócać codzienne życie, zamiast dawać dziecku zdrowe społeczne lub rekreacyjne ujście. Chłopcy są trzy do czterech razy bardziej narażeni niż dziewczęta na zespół Aspergera. Większość przypadków diagnozuje się w wieku od pięciu do dziewięciu lat, a niektóre diagnozuje się już w wieku trzech lat. Objawy Zespołu Aspergera Do głównych objawów Zespołu Aspergera można zaliczyć takie kwestie jak: Niewłaściwe lub minimalne interakcje społeczne Rozmowy, które prawie zawsze obracają się wokół siebie lub określonego tematu, a nie innych Nie rozumienie emocji dobrze lub mniej wyrazu twarzy niż inni Mowa, która brzmi nietypowo, na przykład płaska, wysoka, cicha, głośna Nie używanie komunikacji niewerbalnej, takiej jak gesty, język ciała i wyraz twarzy Intensywna obsesja na punkcie jednego lub dwóch konkretnych, wąskich tematów Podczas gdy zespół Aspergera znajduje się w spektrum autyzmu, dzieci z tym zaburzeniem nie mają trudności poznawczych ani mowy. Zazwyczaj dzieci te zmagają się w sytuacjach społecznych, które wymagają interakcji z innymi. Mają również trudności z wyrażaniem emocji i czytaniem sygnałów społecznych. Jednak wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że większość dzieci z zespołem Aspergera wyrasta na wysoko funkcjonujących dorosłych, którzy prowadzą niezależne życie. Dzięki lepszemu zrozumieniu tego stanu więcej osób zrozumie, że zespół Aspergera jest wyjątkowym sposobem postrzegania świata, który ma swój własny zestaw mocnych stron. Aby zakwestionować sposób, w jaki ludzie postrzegają zespół Aspergera, zebraliśmy niektóre z najczęstszych mitów na temat tego zaburzenia. Nierzadko zdarza się, że ludzie odrzucają zachowanie dziecka z zespołem Aspergera jako nic więcej niż antyspołeczne tendencje, które zostaną wyrosłe. Podczas gdy dziecko może rozwijać umiejętności radzenia sobie, zespół Aspergera jest chorobą trwającą całe życie. Oczywiście przy odpowiednim wsparciu dzieci z tym schorzeniem mogą nauczyć się wykorzystywać swoje unikalne cechy do osiągania celów, które inni mieliby trudności z osiągnięciem. Wiele dzieci z zespołem Aspergera pozostaje niezdiagnozowanych głównie dlatego, że objawy są odrzucane jako problem behawioralny, który można przerosnąć. W rzeczywistości ostatnie badania sugerują, że aż 50% dzieci z tym zaburzeniem pozostaje niezdiagnozowanych. Nie traktując tego wystarczająco poważnie, uniemożliwiamy dzieciom, które potrzebują pomocy i wsparcia, prowadzenie satysfakcjonującego życia. Dzieci z zespołem Aspergera cierpią z powodu lęku społecznego i brakuje im umiejętności potrzebnych w interakcjach społecznych. Dla nich bycie antyspołecznym nie jest wyborem. Te dzieci rzadko wiedzą, co należy powiedzieć w interakcjach społecznych i mają trudności ze zrozumieniem języka ciała, mimiki twarzy i innych sygnałów społecznych. To sprawia, że każda interakcja jest stresująca i przytłaczająca. Dzieci z zespołem Aspergera po prostu nie są podłączone do bycia towarzyskimi. Dzieci z tym schorzeniem mogą nauczyć się zachowywać odpowiednio w sytuacjach społecznych i zaprzyjaźniać się z odpowiednią pomocą. Ale aby tak się stało, rodzice, nauczyciele i inne dzieci muszą spojrzeć poza stereotypy i zrozumieć wyjątkowe trudności społeczne dziecka. Większość badaczy odnosi się do dwóch różnych rodzajów empatii: empatii poznawczej i empatii emocjonalnej. Osoby z zespołem Aspergera mają tendencję do zmagania się z empatią poznawczą, ale są w porządku, jeśli chodzi o empatię emocjonalną. Oznacza to, że potrzeba czasu, aby zrozumieć emocjonalne znaczenie sytuacji. Dziecko z zespołem Aspergera raczej nie zareaguje natychmiast na złe wieści, ale gdy będzie miało czas na przetworzenie zdarzenia, zareaguje bardziej intensywnie niż inne dzieci. O tym warto pamiętać! Jeśli Zespół Aspergera zostanie zidentyfikowany i odkryty w młodym wieku, może być zauważalne, że dziecko może mieć trudności z interakcją z innymi ludźmi. Osoby cierpiące na zespół Aspergera mają również trudności z komunikacją niewerbalną. Jeśli ktoś cierpi na zespół Aspergera, będzie wykazywał powtarzające się zachowania i działania, ponieważ jest to zaburzenie neurorozwojowe. Ludzie cierpiący na zespół Aspergera wykazują zainteresowanie artystyczne w danej dziedzinie lub talencie. Na przykład syndrom wojny w Zatoce Perskiej wykazuje zainteresowanie wczesnymi działaniami artystycznymi, takimi jak muzyka lub sztuka. Zaobserwowano, że osoby z zespołem Aspergera wykazują zainteresowanie również fotografią i projektowaniem. Ludzie z zespołem Aspergera są często postrzegani jako mający różnice w głośności i mowie w porównaniu z innymi ludźmi. Osoby z zespołem Aspergera nie mogą kontrolować strony swojego głosu w niektórych sytuacjach swojego życia, co może być bardzo niewygodne. Osoby cierpiące na zespół Aspergera nie mogą kontrolować i utrzymywać w granicach głośności głosu włożonego w otoczenie, takie jak biblioteka lub miejsce kultu. Zdolności motoryczne osób cierpiących na zespół Aspergera nie rozwijają się w porównaniu z normalnymi dziećmi w młodym wieku. Cierpią na opóźnione umiejętności motoryczne w swoim życiu, w wyniku czego nie mogą funkcjonować na placu zabaw jak normalne dzieci. Na przykład dzieci cierpiące na zespół Aspergera mogą mieć trudności z wspinaniem się po małpich barach i zabawą. Jednak nasilenie przypadków opóźnionego rozwoju motorycznego różni się u dzieci. Osoby cierpiące na zespół Aspergera mają słabe umiejętności społeczne, co może skutkować ich samooceną w dłuższej perspektywie. Mają problemy z nawiązywaniem kontaktów towarzyskich i nawiązywaniem nowych przyjaźni. Przeważnie są w ciągu dwóch godzin i nie komunikują się zbytnio z ludźmi w swoim otoczeniu i pozostają w swoich myślach i bańce. Najczęstszą cechą obserwowaną wśród osób z zespołem jest to, że cierpią na niebezpieczne problemy psychologiczne na dłuższą metę swojego życia. Obejmuje problemy psychologiczne, takie jak depresja i lęk, prowadzące do samobójstwa, jeśli nie są odpowiednio leczone. Ludzie z zespołem Aspergera nie są społecznie napędzani, co może w dużym stopniu wpływać na ich zdrowie psychiczne. Jeśli nie zostanie zdiagnozowany we właściwym czasie, może prowadzić do dalszych istotnych problemów w późniejszym życiu. Osoby z zespołem Aspergera mogą być wiarygodnymi partnerami biznesowymi w przyszłości, ponieważ są prostymi ludźmi, którzy nie lubią niepotrzebnego dramatu w życiu. Objawy Aspergera we wczesnym dzieciństwie i latach nastoletnich Większość objawów Aspergera utrzymuje się przez lata nastoletnie. Nastolatki z zespołem Aspergera będą w stanie nauczyć się umiejętności społecznych, których im brakuje, jednak komunikacja pozostanie trudna. Nadal mogą mieć trudności z “czytaniem” mowy ciała, humoru i sarkazmu innych i nadal traktują rzeczy bardzo dosłownie. Twój nastolatek z zespołem Aspergera może chcieć zaprzyjaźnić się z rówieśnikami, ale jednocześnie może czuć się tym zawstydzony. To zależy od dziecka i nasilenia objawów Aspergera; jednak niektórzy nastolatkowie są w stanie utrzymać przyjaźnie przez swoje nastoletnie lata. Leczenie zespołu Aspergera rozpoczyna się od dążenia do poprawy umiejętności społecznych dziecka. Ponieważ każda osoba ma inne objawy Aspergera, leczenie powinno być dostosowane do konkretnych potrzeb danej osoby. Pediatrzy mogą pomóc w stworzeniu konkretnego leczenia w oparciu o objawy Twojego dziecka. Wspieranie dziecka Wspieranie dziecka w tej chorobie może mieć różne formy. Można do nich zaliczyć w szczególności takie kwestie ja: Utrzymuj pewne codzienne rutyny, robiąc te same kilka rzeczy, w ten sam sposób, każdego dnia Zapewnij zaawansowane ostrzeganie o zmianach w rutynie lub planach i niespodziankach; daj dziecku głos, jeśli to możliwe Zadbaj o bezpieczeństwo i porządek ulubionych przedmiotów Zapewnij wiele możliwości interakcji z rówieśnikami przy wsparciu zaufanej osoby dorosłej w pobliżu Pomóż im zrozumieć, w jaki sposób ich działania wpływają na innych, otwarcie dzieląc się z nimi własnymi emocjami Podsumowanie Jeśli rodzic jest zaniepokojony rozwojem społecznym dziecka, nietypowymi wzorcami językowymi i dziwnymi zachowaniami, należy skonsultować się z pediatrą. Pediatra może określić, czy dziecko powinno być widziane przez specjalistę, takiego jak pediatra rozwojowy, psycholog lub inny klinicysta, który jest zaznajomiony z ASD. Specjaliści będą również wchodzić w interakcje z dzieckiem i przeprowadzać oceny, aby ocenić, jakie objawy dziecko wykazuje podczas interakcji z innymi. Mogą również oceniać zdolności językowe i intelektualne dziecka. Lekarz może zadawać pytania lub zlecać testy, aby upewnić się, że nie ma innych problemów medycznych dla dziecka. Ważne jest, aby odróżnić przemoc od agresji. Dzieci z Zespołem Aspergera wykazują bardziej agresywne zachowanie, w tym popychanie, popychanie i wybuchy złości. Ale to zachowanie jest prawie zawsze reaktywne, a nie celowo agresywne, mające na celu wyrządzenie szkody. Twierdzenie, że dzieci z zespołem Aspergera nie są normalne, jest bardzo szkodliwy. To prawdopodobnie jedno z największych nieporozumień na temat tego zaburzenia. Może to spowodować, że te szczególne dzieci zostaną wykluczone i potraktowane inaczej, podczas gdy wszystko, czego potrzebują, to okazać im miłość. Opóźnienia rozwojowe mogą być bardzo różne u ludzi. Niektóre osoby mogą mieć opóźnienia w nauce, podczas gdy inne mogą mieć opóźnienia w mówieniu (trudności w mówieniu lub rozumieniu języka), opóźnienia motoryczne (trudności w chwytaniu przedmiotów lub zapinaniu odzieży lub trudności w pisaniu) lub poważne opóźnienia motoryczne (problemy z równowagą, niezdarność lub opóźnienia w chodzeniu). Mowa, terapia zajęciowa i fizykoterapia, odpowiednio, mogą pomóc w rozwijaniu tych umiejętności. Niektóre osoby z autyzmem mogą unikać pewnych rodzajów żywności ze względu na wrażliwość sensoryczną. Inni mogą jeść rzeczy, które w rzeczywistości nie są jedzeniem (znane jako pica). Niektórzy mogą być po prostu wybrednymi zjadaczami. Opcje leczenia będą się różnić. Niektóre typowe objawy żołądkowe obejmują przewlekłe zaparcia, biegunkę, wzdęcia żołądka lub ból brzucha. Porozmawiaj z pediatrą swojego dziecka, jeśli masz obawy. Warto również dodać, że wiele dzieci z ASD zaczyna mieć problemy ze snem w młodym wieku, takie jak trudności z zasypianiem, utrzymaniem snu i zmniejszoną potrzebą snu. Porozmawiaj z pediatrą swojego dziecka, jeśli masz obawy. Zespół Aspergera jest wszechobecnym zaburzeniem rozwojowym charakteryzującym się deficytami w komunikacji społecznej i powtarzającymi się wzorcami zachowań lub zainteresowań. Obserwuje się to u niektórych uzdolnionych dzieci. Autor sugeruje, że uzdolnione dzieci z zespołem Aspergera mogą nie zostać zidentyfikowane, ponieważ ich nietypowe zachowania mogą być błędnie przypisywane ich uzdolnieniom lub trudnościom w uczeniu się. Chociaż nie przeprowadzono kontrolowanych badań w celu empirycznego określenia zachowań, które odróżniają uzdolnione dzieci z tym schorzeniem od innych rodzajów uzdolnionych dzieci, obserwacje kliniczne i badania uzdolnionych dzieci i dzieci z zespołem Aspergera sugerują, że można dokonać rozróżnienia, badając ich pragmatyczne użycie języka, ich wnikliwość i zdolność do przyjmowania perspektyw innych, jakość ich humoru, ich ekspresja afektywna i ich reakcja na zakłócenia rutyny. Skuteczni nauczyciele uzdolnionych dzieci z Zespołem Aspergera rozumieją, że ci uczniowie myślą zupełnie inaczej niż inne uzdolnione dzieci. Aby odnieść sukces w szkole, uczniowie z tym schorzeniem często korzystają ze wsparcia wizualnego w celu zarządzania codziennymi rutynami i wymaganiami społecznymi w klasie. Terapia integracji sensorycznej może być korzystna dla uzdolnionych dzieci z Zespołem Aspergera, których nadwrażliwość zakłóca ich naukę lub dostosowanie społeczne. Najważniejsze kwestie odnoszące się do powyższego artykułu: Zespół Aspergera jest zaburzeniem rozwojowym. Młodzi ludzie z zespołem Aspergera mają trudności z nawiązywaniem relacji społecznych z innymi, a ich zachowania i wzorce myślenia mogą być sztywne i powtarzalne. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci i nastolatki z zespołem Aspergera mogą rozmawiać z innymi i mogą dość dobrze radzić sobie w pracy szkolnej. Większość objawów Aspergera utrzymuje się przez lata nastoletnie. Nastolatki z zespołem Aspergera będą w stanie nauczyć się umiejętności społecznych, których im brakuje, jednak komunikacja pozostanie trudna. Nadal mogą mieć trudności z “czytaniem” mowy ciała, humoru i sarkazmu innych i nadal traktują rzeczy bardzo dosłownie. Opóźnienia rozwojowe mogą być bardzo różne u ludzi. Niektóre osoby mogą mieć opóźnienia w nauce, podczas gdy inne mogą mieć opóźnienia w mówieniu (trudności w mówieniu lub rozumieniu języka), opóźnienia motoryczne (trudności w chwytaniu przedmiotów lub zapinaniu odzieży lub trudności w pisaniu) lub poważne opóźnienia motoryczne (problemy z równowagą, niezdarność lub opóźnienia w chodzeniu). Leczenie zespołu Aspergera rozpoczyna się od dążenia do poprawy umiejętności społecznych dziecka. Ponieważ każda osoba ma inne objawy Aspergera, leczenie powinno być dostosowane do konkretnych potrzeb danej osoby. Pediatrzy mogą pomóc w stworzeniu konkretnego leczenia w oparciu o objawy Twojego dziecka. Ludzie cierpiący na zespół Aspergera wykazują zainteresowanie artystyczne w danej dziedzinie lub talencie. Na przykład syndrom wojny w Zatoce Perskiej wykazuje zainteresowanie wczesnymi działaniami artystycznymi, takimi jak muzyka lub sztuka. Niektóre osoby z autyzmem mogą unikać pewnych rodzajów żywności ze względu na wrażliwość sensoryczną. Inni mogą jeść rzeczy, które w rzeczywistości nie są jedzeniem (znane jako pica). Niektórzy mogą być po prostu wybrednymi zjadaczami. Opcje leczenia będą się różnić. Niektóre typowe objawy żołądkowe obejmują przewlekłe zaparcia, biegunkę, wzdęcia żołądka lub ból brzucha. Porozmawiaj z pediatrą swojego dziecka, jeśli masz obawy. Warto również dodać, że wiele dzieci z ASD zaczyna mieć problemy ze snem w młodym wieku, takie jak trudności z zasypianiem, utrzymaniem snu i zmniejszoną potrzebą snu. Ważne jest, aby odróżnić przemoc od agresji. Dzieci z Zespołem Aspergera wykazują bardziej agresywne zachowanie, w tym popychanie, popychanie i wybuchy złości. Ale to zachowanie jest prawie zawsze reaktywne, a nie celowo agresywne, mające na celu wyrządzenie szkody. Twierdzenie, że dzieci z zespołem Aspergera nie są normalne, jest bardzo szkodliwy. To prawdopodobnie jedno z największych nieporozumień na temat tego zaburzenia. Może to spowodować, że te szczególne dzieci zostaną wykluczone i potraktowane inaczej, podczas gdy wszystko, czego potrzebują, to okazać im miłość. Zespół Ehlersa i Danlosa to grupa chorób, które różnią się obrazem klinicznym. Ich przyczyną są mutacje genów odpowiadających za syntezę kolagenu i innych składników tkanki łącznej. W zależności od mutacji występującej u pacjenta dominują objawy ze strony określonego układu, na przykład skóry, układu mięśniowo-szkieletowego czy krwionośnego. Zespół Ehlersa i Danlosa – na czym polega?Zespoły Ehlersa i Danlosa to grupa 13 zespołów genetycznych, w których przebiegu dochodzi do zaburzeń syntezy kolagenu i innych składników tkanki łącznej, zaburzeń metabolicznych, a w konsekwencji do defektów budowy i funkcji tkanki łącznej. Poszczególne zespoły różnią się między sobą mutacją, która je wywołuje oraz typem zaburzeń tkanki łącznej będącym jej konsekwencją, a także obrazem klinicznym. Sposób dziedziczenia również nie jest identyczny we wszystkich zespołach Ehlersa i Danlosa – niektóre dziedziczone są w sposób autosomalny dominujący, inne autosomalny recesywny, a ponadto niekiedy mutacje powstają spontanicznie i choroba występuje u członka rodziny, u której we wcześniejszych pokoleniach jej nie obserwowano. Najczęściej występującym zespołem jest Zespół Ehlersa i Danlosa z nadmierną ruchomością stawów – dotyczy 1 przypadku na 10 000 urodzeń. Natomiast najcięższym jest Zespół Ehlersa i Danlosa naczyniowy. Zespół Ehlersa i Danlosa – objawyObjawy występujące w poszczególnych zespołach są różne. Najbardziej typowymi symptomami dla całej grupy zespołów są te dotyczące stawów (nadmierna ruchomość), skóry (zwiększona rozciągliwość) i naczyń krwionośnych (delikatność i kruchość ścian). Jednak lista możliwych objawów jest o wiele dłuższa. W zespole Ehlersa i Danlosa mogą występować następujące zaburzenia: nadmierna ruchomość stawów – może wystąpić już u noworodków, np. jako wrodzone podwichnięcie stawu biodrowego, a w dorosłym życiu może prowadzić do częstszego występowania choroby zwyrodnieniowej stawów; zaburzenia skóry – w przypadku zespołu Ehlersa i Danlosa jest ona nie tylko nadmiernie rozciągliwa, ale także delikatna, cienka i czasami określana jako przezroczysta, a ponadto łatwo ulega uszkodzeniom; dłonie i stopy mają charakterystyczny „starczy” wygląd ze względu na głębokie bruzdy obecne już w młodym wieku; kruchość ścian naczyń krwionośnych – jest przyczyną licznych zaburzeń: od łatwego siniaczenia, poprzez wczesne powstawanie żylaków kończyn dolnych, aż po występowanie wad zastawek serca, tworzenie się tętniaków, zagrażające życiu rozwarstwienia i pęknięcia ścian naczyń czy pęknięcia wspomnianych tętniaków; obniżenie napięcia mięśniowego, zaniki mięśniowe, przykurcze w stawach, niekiedy pęknięcia ścięgien lub samych mięśni; przewlekłe bóle dotyczące układu kostno-stawowego; zniekształcenia w obrębie układu kostnego – zarówno szkieletu osiowego (dotyczące kręgosłupa (skolioza, kifoskolioza), klatki piersiowej i kości czaszki), jak i obwodowego – szczególnie w obrębie stóp i palców rąk; zaburzenia metabolizmu tkanki kostnej – skutkują wczesną osteopenią i osteoporozą, a co za tym idzie zwiększonym ryzykiem złamań niskoenergetycznych; u dzieci opóźnienie rozwoju ruchowego i wzrostu; zaburzenia struktury narządów wewnętrznych – wynikają z kruchości tkanek; skutkują zwiększoną tendencją do powstawania uchyłków ( w esicy czy pęcherzu moczowym) oraz wzrostem ryzyka pęknięcia narządów, np. macicy w czasie ciąży; osłabienie ścian jamy brzusznej oraz dna miednicy i zwiększone ryzyko powstawania przepuklin czy wypadania narządu rodnego u kobiet; liczne zaburzenia narządu wzroku – od ciężkich wad wzroku wynikających z zaburzeń refrakcji, obecności zeza, poprzez wady budowy twardówki i rogówki oraz zwiększone ryzyko odwarstwienia siatkówki, po możliwe pęknięcie gałki ocznej; zaburzenia narządu słuchu – również całkowita głuchota; wady wrodzone podniebienia i zębów; wczesne i ciężkie choroby przyzębia – mogą prowadzić do utraty uzębienia. Zespół Ehlersa i Danlosa – jak się go rozpoznaje?Podejrzenie zespołu Ehlersa i Danlosa wysuwa się na podstawie kryteriów klinicznych choroby. Do potwierdzenia rozpoznania konieczne jest wykonanie badania genetycznego i identyfikacji mutacji. Wyjątkiem jest EDS z nadmierną ruchomością stawów, który rozpoznaje się jedynie za pomocą kryteriów klinicznych. Jako badania pomocnicze zastosowanie znajdują badania obrazowe (rentgenowskie, tomografia komputerowa, ultrasonografia czy badanie echokardiograficzne) oraz badanie okulistyczne, laryngologiczne, stomatologiczne i wiele innych, ukierunkowanych na diagnostykę lub kontrolę zmian występujących w konkretnych układach i narządach. Zespół Ehlersa i Danlosa – leczenieZespół Ehlersa i Danlosa jest przyczyną zmian dotykających licznych narządów i układów. W związku z tym liczba i rodzaj interwencji terapeutycznych, jakie mogą okazać się konieczne, jest bardzo długa i dotyczy wielu specjalności lekarskich i lekarsko-dentystycznych, np.: w przypadku nadmiernej ruchomości stawów istotnym działaniem jest fizjoterapia, głównie kinezyterapia ukierunkowana na zwiększenie siły mięśni, która pomaga w stabilizacji stawów; niekiedy należy zastosować zaopatrzenia ortopedyczne ułatwiające poruszanie się, a w najcięższych przypadkach konieczna jest operacja ortopedyczna; gdy u pacjenta występują osteoporoza i patologiczne złamania, stosuje się leki przeciwosteoporotyczne; w przewlekłym bólu podaje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne; w przypadku zmian obejmujących układ sercowo-naczyniowy konieczne mogą okazać się interwencje kardiochirurgiczne lub z zakresu chirurgii naczyniowej ratujące życie. Każdy pacjent ze stwierdzonym Zespołem Ehlersa i Danlosa w zależności od typu musi pozostawać pod opieką specjalistów, poddawać się kontroli stanu zdrowia w zalecanym przez nich harmonogramie oraz dostosowywać swą życiową aktywność do stanu organizmu, np. unikać sportów kontaktowych, dźwigania ciężarów, ściśle kontrolować ciśnienie tętnicze krwi ze względu na możliwość rozwoju tętniaka oraz pęknięcia tętnicy. Przeczytaj również:Problemy ze stawami – co suplementować? Jakie mogą być komplikacje, jeśli dziewczyna ma dopiero 16 lat i jest w ciąży, a termin porodu ma 27 czerwca, to kiedy mogła zajść ciążę? Ciąża młodej mamyJakie mogą być komplikacje, jeśli dziewczyna ma dopiero 16 lat i jest w ciąży, a termin porodu ma 27 czerwca, to kiedy mogła zajść w ciążę? Proszę o odpowiedź. amor2201 Przypuszczalnie pierwszy dzień ostatniej miesiączki to był a do zapłodnienia mogło dojść po około 2 tygodniach (od pierwszego dnia ostatniej miesiączki). Tzn. około (na karcie ciąży jest wpisana data ostatniej miesiączki – do niej proszę dodać dwa tygodnie i wyjdzie dzień zajścia w ciążę).Komplikacje niekoniecznie muszą wystąpić - ale wiek poniżej 18 lat może prowadzić do porodu przedwczesnego, czyli takiego, który odbywa się przed 36. tygodniem ciąży. Często młode przyszłe matki palą papierosy, a to może prowadzić do hipotrofii płodu (tzn. zahamowania wewnątrzmacicznego wzrostu płodu) lub wad serca. Zdarza się, że młode dziewczyny nie potrafią współpracować z położnymi podczas porodu - tzn. nie chcą przeć wtedy, kiedy powinno się to robić itp., dlatego warto zapisać się do szkoły rodzenia lub spotykać się z osobą, która objaśni, na czym polega parcie. Jest to sytuacja nowa i często przerażająca dla 16-letniej dziewczyny. Życie przewraca się do góry nogami - nowy rytm życia z dzieckiem itd. Warto też, aby z młodą mamą był ktoś na sali porodowej - czy to mama, przyjaciółka, partner itd., a także w pierwszych dniach po porodzie (pomóc w pielęgnacji, karmieniu itd. bo zdarza się, że młode mamy cierpią na zespół baby blues - smutki macierzyńskie). Należy zadbać o właściwą dietę młodej ciężarnej - bo często w przypadku młodych dziewczyn dieta nie zawiera wszystkich niezbędnych składników odżywczych - owoce, warzywa, witaminy, kwas foliowy (bardzo ważny - przyjmować w tabletkach zwłaszcza do 12. tygodnia ciąży), unikanie kofeiny, mocnej herbaty. Najważniejsze, aby chodzić na regularne kontrole do lekarza ginekologa i stosować się do jego zaleceń. Pozdrawiam serdecznieCelina Fręczko, położna Najlepsze Promocje i Wyprzedaże REKLAMA